Te jong om te trouwen, oud genoeg om zich te bekeren

Het verhaal van de familie is schrijnend eenvoudig. Twee zussen uit de Kachhi Kolhi-gemeenschap, volgens minderhedenrechtenactivisten 13 en 14 jaar oud, werden weggehaald uit Ibrahim Colony in het district Tando Allahyar, tot de islam bekeerd en uitgehuwelijkt aan twee moslimmannen. Toen ze in een ontvoeringszaak voor de rechter werden gebracht, vroegen ze om terug te mogen naar hun ouders. De rechtbank weigerde en stuurde hen naar een opvanghuis, volgens de in de Verenigde Staten gevestigde groep Sindh Renaissance voor twee dagen. Op een video die buiten het gerechtsgebouw werd opgenomen, zijn ze te zien terwijl ze snikken.

“We willen naar huis.”— De twee zussen, buiten de rechtbank in Tando Allahyar

In theorie kan een meisje in een opvanghuis vrijuit spreken, zonder druk van welke kant dan ook. In de praktijk hadden deze twee al gesproken, luid en duidelijk, op de trappen van het gerechtsgebouw. Enkele dagen later meldde de Pakistaanse journaliste Veengas dat op 9 september in hetzelfde district een hindoeïstisch meisje van 14 was ontvoerd en dat daar, op basis van berichten, in tien dagen tijd zes hindoeïstische minderjarigen waren ontvoerd en bekeerd. Om de rechtbank recht te doen: niets is tot nu toe vastgesteld in openbare politie- of rechtbankdocumenten. Niet de leeftijden, niet de ontvoering, niet de bekeringen, niet de huwelijken. Juist daarom willen activisten dat de zussen worden gehoord buiten de aanwezigheid van hun vermeende echtgenoten, religieuze figuren en tussenpersonen.

Kinderen, zegt de wet

Op papier kan Sindh niet duidelijker zijn. De Child Marriages Restraint Act van 2013 stelt de minimumleeftijd om te trouwen voor beide geslachten vast op 18 jaar en maakt het regelen of faciliteren van een kindhuwelijk tot een misdrijf waarvoor geen borgtocht mogelijk is. Als de leeftijden van de zussen worden bevestigd, ging het niet om huwelijken, maar om misdrijven.

“KINDEREN. Geen bruiden. Geen bekeerlingen.”— Ayesha Gill, Pakistaanse activiste

De wet haalt de rechtszaal echter zelden. In april klaagde de katholieke commissie voor rechtvaardigheid en vrede van Pakistan dat rechters het verbod op huwelijken onder de 18 niet consequent toepassen, en VN-deskundigen stelden vast dat rechtbanken herhaaldelijk twijfelachtige huwelijks- en bekeringsdocumenten aanvaarden, zelfs wanneer officiële registers die tegenspreken. Toch is vrije instemming, zoals die deskundigen benadrukken, “juridisch niet mogelijk wanneer het slachtoffer een kind is”. Tando Allahyar heeft dit al eerder meegemaakt: in juli 2025 verklaarden drie meisjes van wie de families aangifte van ontvoering hadden gedaan voor het Sindh High Court dat ze uit vrije wil waren bekeerd en getrouwd, aldus de Human Rights Commission of Pakistan.

Oud genoeg om zich te bekeren

Een kind van 13 mag in Sindh wettelijk niet trouwen. Voor het veranderen van religie geldt echter geen minimumleeftijd. In 2016 nam de Provinciale Assemblee van Sindh unaniem een wetsvoorstel aan dat 18 jaar vastlegde als leeftijd voor bekering. Religieuze partijen protesteerden en dreigden de assemblee te belegeren, en het voorstel werd nooit wet. In 2021 onderging een federaal wetsvoorstel tegen gedwongen bekeringen hetzelfde lot, nadat de Council of Islamic Ideology, het grondwettelijke orgaan dat wetten toetst aan het islamitisch recht, de leeftijdsgrens on-islamitisch had verklaard.

“In de islam bestaat er geen leeftijdsgrens voor bekering.”— Qibla Ayaz, toenmalig voorzitter van de Council of Islamic Ideology, 2021

De raad houdt wel vol dat gedwongen bekering verboden is. Hij ziet alleen geen reden waarom een kind te jong zou zijn om te kiezen. De toenmalige minister van Religieuze Zaken voegde eraan toe dat het om zeer weinig gevallen ging. Al in 2016 merkte een vrouwenrechtenactiviste op dat Pakistan wel een minimumleeftijd hanteert voor een rijbewijs. Voor het geloof is blijkbaar geen rijbewijs nodig.

Honderden gevallen, één provincie

De zussen zijn geen uitzondering. Gegevens van het Centre for Social Justice, aangehaald door Voice of Pakistan Minority, registreerden tussen 2021 en 2024 421 gevallen van ontvoering, bekering en huwelijk van meisjes en vrouwen uit minderheden: 282 van hen waren hindoe, 72 procent in Sindh. VN-deskundigen meldden in april dat in 2025 ongeveer 75 procent van de slachtoffers van gedwongen bekering via een huwelijk hindoe was en 25 procent christen, waarbij bijna 80 procent van de gevallen zich voordeed in Sindh, waar het merendeel van de 3,9 miljoen hindoes van Pakistan woont. Het kwetsbaarst zijn arme gezinnen uit de Kolhi-, Bheel- en Meghwar-gemeenschappen, die weinig toegang hebben tot politie, rechtbanken of advocaten.

De wet is duidelijk, de VN zijn duidelijk, en twee meisjes op de trappen van een gerechtsgebouw waren heel duidelijk. In Sindh is het enige wat nog onduidelijk blijft, waarom ze niet thuis zijn.